Franz Hautzinger - Manon Liu Winter - Brospa

"Brospa", to kolejny argument potwierdzający, że prawdziwie intrygujące poszukiwania dźwiękowe nie są domeną muzyków używających wszelkiej maści komputerów, samplerów, syntezatorów, gramofonów, czy innych urządzeń elektrycznych.
W celu wykreowania swojego świata brzmień, Winter i Hautzinger posłużyli się wyłącznie fortepianem oraz trąbką, czyli dwoma instrumentami powszechnie wykorzystywanymi w muzyce improwizowanej. Jednak niekonwencjonalne dźwięki, jakie możemy usłyszeć od pierwszych do ostatnich sekund płyty, bardzo niewiele mają wspólnego z tradycyjnie pojmowaną grą na tychże.   Oczywiście trudno mówić o jakimś całkowitym zaskoczeniu, wszak preparowany fortepian od wielu już lat pojawia się nie tylko w nagraniach z kręgu muzyki poważnej, czy improwizowanej. Odnoszę jednak wrażenie, że Manon Liu Winter dość wyraźnie udało się zaznaczyć swoją osobowość i wywrzeć piętno na tych nagraniach. Być może powodem tego odczucia jest to, że we wszystkich, nawet w tych najgłośniejszych i najbardziej ekspresyjnych fragmentach nagrań, czuć dbałość o detal i niesamowite skupienie na barwie - podstawowym budulcu tej muzyki. Winter wykorzystuje instrument w sposób "totalny", grając zarówno - choć przyznać należy, że w śladowych ilościach - "klasycznie", jak i go preparując. Najczęściej gra jednak bezpośrednio na strunach lub obudowie.   Słuchając Franza Hautzingera trudno uwierzyć, że w początkowym okresie zafascynowany był brzmieniem Milesa Davisa. Obecnie jego gra na trąbce ćwierćtonowej kojarzyć się raczej może ze wszystkim, np. z muzyką elektroniczną, industrialną, bądź konkretną, lecz nie z jazzem. Usuwając stopniowo ze swojego słownika wszelkie nuty i skupiając się wyłącznie na wdychaniu i wydychaniu powietrza poprzez swój instrument doszedł do tego, że wydawane przezeń dźwięki budzą skojarzenia z szumem wiatru (i to w dość szerokim zakresie, bo począwszy od podmuchów delikatnej bryzy do porywów prawdziwej wichury), czy też oddechem jakiejś przedziwnej prehistorycznej bestii lub - pisząc bardziej prozaicznie - odgłosami pracy jakiegoś urządzenia elektrycznego. Osobom pragnącym poznać jego niesamowite możliwości polecam płytę "Gomberg. Quartertone-Trumpet Solo" [Grob].  Ponieważ również i Hautzinger wielką wagę przykłada do każdego, najdrobniejszego nawet szczegółu, to trudno jest się dziwić, że nagrania z "Brospa", są tak różnorodne, a brzmienia tak bogate i nasycone. Najważniejsze jest jednak to, że te utwory to nie zabawa dźwiękiem, nie owoc bezmyślnej fascynacji możliwościami instrumentów, lecz bardzo interesujące kompozycje, o bardzo zdyscyplinowanej i spójnej formie, rozwijające się zgodnie z pewną wewnętrzną logiką.   Nie da się ukryć, że "Brospa" nie jest pozycją, która każdemu jednakowo przypadnie do gustu, zawiera bowiem dość radykalną i wymagającą skupienia muzykę. Ponieważ jednak muzyka ta jest bardzo wciągająca, i moim zdaniem pełna niekonwencjonalnego piękna, to odważę się polecić tę płytę.

Tadeusz Kosiek