Franz Hautzinger
Biografia – Krótka wersja

Idąc okrężnymi drogami często osiągnąć można interesujące, a nie brane pod uwagę na początku wędrówki, cele. Franz Hautzinger szedł nie tylko długimi i pełnymi zakrętów okrężnymi drogami, zbaczał także w „ślepe zaułki“ oraz ma za sobą lata, zarówno pozbawione aktywności muzycznych, jak i pełne nadziei przy ponownych startach. Wszystkie te zwycięstwa i porażki, ta „opowieść o totalnym upadku prowadzącym poprzez ekstremalne sytuacje do indywidualizmu“, przytaczając własne określenie artysty, wpłynęły na ukształtowanie muzycznej osobowości o wyjątkowo wyrazistym profilu, a jaką postrzegany jest w teraźniejszości Franz Hautzinger.
Dla urodzonego 11 marca 1963 roku w burgenlandzkiej miejscowości Seewinkel, pewien przeżyty przez niego koncert Hannibala Marvina Petersona w Jazzgalerie Nickelsdorf,  miał zasadniczy wpływ na „przebudzenie” przyszłego trębacza. W latach 1981-83 studiował na wydziale jazzowym dzisiejszego Uniwersytetu Sztuki (Kunstuniversität) w Grazu do momentu, w którym paraliż ust uniemożliwił mu dalszy rozwój i spowodował sześcioletnią  przerwę w graniu. W 1986 roku przeprowadził się do Wiednia, aby w 1989 podjąć poszukiwania gry na trąbce w zupełnie nie akademickim stylu i tylko jemu właściwy sposób. Przyłączył się do kręgów skupionych wokół Christopha Cecha i Christiana Mühlbachera, grał w Bigband „Nouvelle Cuisine“ oraz z oktetem „Striped Roses“. W 1993 roku nagrał wraz saksofonistą Helge Hintereggerem swoje pierwsze autorskie, złożone z samplerów i kolaży CD - „Zong of se Boboolink“. 10-miesięczny pobyt w Londynie w 1995 roku zaowocował ważnymi bodźcami i kontaktami m.in. z Kennym Wheelerem, Henrym Lowtherem, Johnem Russellem i Stevem Noblem. Hautzinger przetworzył wszelkie londyńskie impulsy w bardzo różnorodny sposób m.in.. poprzez ciągle zmieniające się składy „Regenorchester“, w kwartecie z Helge Hintereggerem, Orenem Marshallem i Stevem Noblem oraz w trio „Speakers’ Corner“ z gitarzystą Martinem Siewertem i perkusjonistą Wolfgangiem Reisingerem. Świadome decyzje, jak wykluczenie elektronicznych źródeł dźwiękowych oraz rozwój muzyki digitalnej, na specjalnie w tym celu zdobytej w 1997 roku ćwierćtonowej trąbce, były decydującymi etapami prowadzącymi do nagrania pierwszego rewelacyjnego solowego CD - „Gomberg“ w roku 2000. Trębacz przedstawił tu bowiem do tej pory niesłyszany, opracowany na swoim instrumencie, nowy kosmos dźwięków.
„Gomberg“ doprowadził Hautzingera do czołówki frontu międzynarodowej improwizacyjnej awangardy, a wymiernymi efektami była współpraca nagraniowa z Derekiem Baileyem,  weteranami „AMM“ - Keithem Rowem i Johnem Tilburym oraz Axelem Dörnerem, Christianem Fenneszem czy Otomo Yoshihide i Sachiko M. Kolejnymi ważnymi etapami rozwoju były zanurzenie się w świat spowolnionej mikroskopii dźwiękowej, od 2003 roku ponowne odkrycie muzycznej zmysłowości czy konfrontacja własnego dźwięku trąbki z elementami groove i melodyki (Regenorchester XI i XII).
Hautzinger dzisiaj to od 1989 roku wykładowca wiedeńskiej Akademii Muzycznej, od 1999 roku członek berlińskiego zespołu „Zeitkratzer“, kompozytor m.in. na zlecenia Klangforum Wien, a na pewno podróżnik, którego niepowtarzalny autograf muzyczny znany jest zarówno w Wiedniu, Berlinie, Londynie, Bejrucie, Tokio, jak w Nowym Jorku czy Chicago. Franz Hautzinger wykazał, iż odkrycie instrumentu w nowy sposób, możliwe jest nawet w czasie, w którym postmodernizm już od dawna należy do przeszłości.

Andreas Felber
translated by Anna Moser